อัพเดททุกเรื่องราวข่าวสาร คราวนี้มีเรื่องแยะเยอะ เค้าว่ากันชีวิตนี้ ปัญหามันเยอะเรื่องมันแยะ ทำอะไรลงไปมันต้องเกิดปัญหา มันขึ้นอยู่กับว่าเล็กหรือน้อย รับได้หรือไม่ได้ อังคารที่ผ่านมา คือวันที่ 22 ส.ค. ได้โอกาสไปงาน Channel [ V ] เพื่อไปอวยพรในวาระครบรอบ 10 ปี ของช่องเค้า ก่อนจะเล่าต่อขอระบายความเหนื่อยก่อนน่ะ คือวันศุกร์ที่ 18 ส.ค.ผมอยู่ กท เพื่อทำการบันทึกเสียงในอัลบั้มของผมจน ถึงวันอาทิตย์ผมต้องนั่งรถกลับมาเรียนคาบบ่ายโมงวันจันทร์ ที่ 21 ส.ค.ดังนั้นจะต้องขึ้นรถกลับ 6 โมงเช้าถึงนี้เที่ยงแล้วไปเรียนให้ทันเส็ดแล้วนอนบ้าน 1 คืน เที่ยงต่อมาจะต้องกลับไป กท เพื่อไปงานวันเกิดชันแนล วี ที่ว่าเนี่ย เหนื่อยโคตร พอไปถึงสมอลรูม ดีดีที มาสัมภาษาณ์วงผมเพื่อจะไปลงในเดือนตุลาคมต่อไป เอาเข้าไปยังไม่ได้พักเลย สัมภาษณ์เส็ดแต่งหน้า ไปงาน Ch. V เลยแบบเฮ้ยให้กูได้หายใจหน่อยเหอะ ไปถึงปั๊บก็ถ่ายรูปหน้างาน กะใคร รู้มั้ย กะขวัญใจเด็กบ้านนอก ที่ไม่เคยออกสังคมอย่างเรา กะวีเจ วุ้นเส้น สวยเหี้ยๆ แต่เอ็กซ์เวอร์ๆ ยืนใกล้เนี่ยขนลุกเลยอ่ะ ปวดขี้      ไม่ช่ายยยยยยยยยย  ตะลึงความสวย แล้วเหนื่อยแล้วไง ทำไรดีก้ต้องหา น้ำกิน ชั่ยป่ะ ภายในงาน ก็มีตั้งแต่ กระป๋องสีเขียว เขียนว่า ไฮเน อะไรซักอย่างแหละจำไม่ได้ ไม่ค่อยกิน ไปจนถึงเหล้าขวดดำๆเขียนว่า แบล็ค อะไรซักอย่างแหละไม่เคยเห็นมาก่อน ก็เลยลองดื่มดูความชิบหายมาเยืนเพราะยังไม่ได้กินข้าวเหนื่อยเดินทาง กินไป 4-5 แก้ว ความเมาถามหา ถามว่าเห็นดิมมั้ยกูกะลังจะมาทักทายมัน ชิบหายสิครับมีสัมภาษณ์ออกอากาศ ที่สำคัญ สดดด้วย ครั้งแรกในชีวิต ตื่นเต้นมากแล้วก็เสือกละโมบ กินไปเยอะ 555 แต่ สัมภาษณ์ไม่นาน น่ะ 6-7 นาที ค่ายอื่นเค้าส่งตัวแทนมา ค่ายละวงสองวง สมอลรูม ส่งไป 6 วง คิดดูสิครับ ในห้องส่ง เล็กๆ โอ้โหหห เหมือน สัมภาษณ์ทีมฟุตบอลและตัวสำรองเลย 17 คนครับ เยดดดดดดดดด เยอะไปไหน เยอะไปบางแสน รึป่าว 555 พอถึงปั๊บ ด้วยคอนเซปเดิมยังไม่เปลี่ยนแปลงคือก่อนมา เจ้าของค่าย บอกว่ามึงต้องตลกน่ะ อีกแล้วไง สัมภาษณ์ก็ยังไม่แคล้วให้กูตลก อีก ได้ๆๆๆ แทททู ก็เหนื่อยสิครับ คิดมุข ไม่ออกอีกแล้ว ก็ได้ มุข ฝืดๆ ไป 4-5 มุข งานจบลงก็มานั่งกินน้ำที่ว่าต่อ ก็เมาสิครับ ก็กวนตีนคนอื่นไปเรื่อย เจอศิลปินมากมายภายในงาน แต่พอถึง 1 เหตุการณ์สร่างเลย เมื่อพี่มอส ลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามา เดินเข้ามา แล้วยกมือยึ้น ทำหน้าไม่พอใจ แล้วบอก ว่า พี่ครับผมไปแล้วครับ สวัสดีครับ แล้วก็ยิ้ม แล้วก็ไหว้ โอ้ววว เยด เกิดมา ใครจะคิดว่ามอสจะไหว้กู เค้านิสัยดีสมเป็น ซุปเปอร์สตาร์มาก ไหว้ทุกคน เหลือแต่คนขายลูกชิ้นหน้างานอ่ะที่ไม่ไหว้ มือไม้อ่อนเจอใครไหว้หมด โถถถถๆๆๆๆ พ่อคุณ ช่างเป็นคนดีงาม 555 เส็ดปั๊บพอรถตู้ของผมมารับ ก็ชวน พี่ๆ ที่ชันแนลวี ไปกินกันต่อที่สมอลรูม เพราะว่าเป็นวันเกิดผม จะมีกินกันต่อที่สมอลรูม ทุกคน เต็มที่ เฮ้ยวันนี้วันเกิดไอ้ดิม กินเว้ยๆๆๆๆๆ มาถึงค่ายกลับกันหมดเหลือพวกผมอยู่ สี่คน แย่จริงๆ เซงกันไป ไม่เป็นไร ตราบใดที่หมาไม่ปฏิเสธกระดูกฉันใด ดิมก็ไม่ปฏิเสธเหล้าฉันนั้น 5555 คิดได้ไง ว่ะ ก็กินๆๆๆ กันไป ตีสองครึ่งพวกพี่ๆ จาก ชันแนลวีก็มากัน เอาแล้วไง มาไรตอนนี้ กูเมาแล้วววววว มาถึง ก็ เอ้า แทททู เปิดคาเฟ่ได้ สั่งอีกแหนะ ชีวิตแกคงจะเครียดกันจริงๆ ทำไงหล่ะครับกูไม่ใช่ตลก น่ะ จะคิดกันได้ สดๆ แกเลยบอกว่างั้นเอากีตารืมาร้องเพลงให้ฟัง เอออ อันหลังนี้ เข้าท่า ไม่ต้องเครียดเท่าไหร่ ร้องไป ได้ เพลงแรก แกเริ่มรีเควสต์ แล้วไง เอาแล้วดิ เดือดร้อนไอ้รัฐคิด อีก คราวนี้เป็นเพลงพวก ซิลลี่ฟูล บอดี้สแลม และอื่นๆอีกมากมายก็เหนื่อย กันไป และ ก็กลับไปนอนคอนโดผมกับไอ้รัฐ รอขึ้นรถกลับ รอบเที่ยง อยู่ยังไม่ถึง 24 ชม เลย ก็จะกลับแล้ว เห้อเหนื่อย มาถึงขอนแก่นถิ่นแคนดอกคูณก็ตอน 6 เยนเกือบทุ่มเอาสิครับ วันเหล้าใหญ่ นี่หว่า วันเหล้าใหญ่นี่หมายถึง คล้ายๆ วันพระใหญ่ เพราะ กินกันบ่อยๆ อยู่แล้ว จึงเป็นวันพระธรรมดาแต่ที่ไม่ธรรมดา คือวันเกิดผม ไง ชิบหายดิครับ ด้วยความเป็นแฟมิลี่แมน ก็ต้องไปทำธุระกินข้าวกับที่บ้านก่อน มื้อใหญ่มากๆ อิ่มมากมาย พุงกาง แล้วไงหล่ะครับคราวนี้ เพื่อน 7 คน สนิทสุดในชีวิต รออยู่ที่ เติมรมย์(ร้านเหล้าบรรยากาศดีมาก เพลงเพราะมากๆ ด้วย) เป็นเพื่อน ที่สนิทสุดๆๆๆๆๆแล้วจิงๆ คือ รัฐ ตง ต้อง ไก่ จัย บิว ต๋อง เอ็ม ทำไมนับได้ 8 เพราะ ไอ้ห่าเอ็มมาทีหลังมันทำงานเส็ดมันถึงตามมา พอไปถึงที่ร้าน โอ้วโหววววววววววว ขวดแสงโสมเปล่า 1 ขวด และที่เหลืออีกครึ่งอีกหนึ่งขวด แจ๊คดาเนียล 1 ขวด นโปเลียนอะไรไม่รู้อีก 1 ขวด พอน้องๆนักดนตรีที่ร้านรู้ว่าวันนี้ วันเกิดผม ก็เอาเหล้าแสงโสมมาให้อีก 1 ขวด นี่เห็นผมเป็นอะไร กันเนี่ย พวกนี้เค้ากินกันตั้งแต่ สองทุ่ม ผม มาสี่ทุ่ม เมากันเกือบจะหมด มาถึง โดน ซ่อมสิครับ มาช้าน่ะเจ้าของวันเกิด จัด เพียวมา เกือบเต็มแก้วยาว เกินครึ่งมาหนึ่งส่วน โหวววววว ไม่ผสม เลย มีแค่ น้ำแข็งสองก้อน กินแบบ ฝรั่ง แต่เหล้า แสงโสมน่ะจ๊ะ เธอ 555 ก็ วาบๆๆๆๆ สิครับ กินเส็ด ก็ดำเนินการกินไปเรื่อย จนเมาตายกันไปทุกคนครับ ตื่นเช้ามาเลยมานั่งอัพสเปซ

 

- ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่มางาน มึงคือเพื่อนที่ แบบ เอ่ออ ที่ เอ่ออ ไม่รู้จะพูดไง เพื่อนรักแม่งก็คือเพื่อนรักแหละ

- ขอบคุณของขวัญทุกชิ้น มี ตั้งแต่ ตั๊กแตนสาน การ์ดอวยพร กล้วยไม้สวยๆ เหล้าแจ๊คหอมๆ เหล้านโปเลียนแปลกๆ แสงโสมจากน้องๆ และก็ใจจากเพื่อนๆ 55 

- ขอโทษคนที่อ่าน แล้วไม่ได้ชวนมา น่ะคับ ตังไม่ค่อยมี มีแค่ 1500 เอง รอผมรวยก่อนน่ะครับ

- ปีนี้ก็ยังไม่มีคนพิเศษมาร่วมงานอีกแล้ว เห้อออออออออออออ      

- อ้อ สำหรับใครที่บ่นๆ เรื่องอ่านยาก ผมไม่เปลี่ยนอะไรนะ ครับ ใครอยาก สบายตาขึ้น ก็มองขึ้นไป ตรงกรอบข้างบน คลิกที่ View > Text size > Largest ออาจจะช่วยได้นิดหน่อย แต่ผมจะไม่แต่งอะไร ในสเปซผม นอกจาก อัพรูป และพิมตัวหนังสือ ตามตอนแรกที่ให้มา 

ผ่านพ้นไป อีกหนึ่งงานใหญ่ของค่าย Smallroom ที่จัดงานแถลงข่าวเปิดตัว 6 ศิลปินเลือดใหม่ที่จะวางขายเสียงกันภายในปี 2006 นี้จัดได้ล้ำพอสมควรที่นำเอาคอนเซปแฟชั่นและดนตรีมาผสมกันด้วยต้องการจะสื่อว่า เหมือนสมอลรูมเป็นผู้ผลิตเสื้อผ้า และศิลปินต่างๆเป็นเสื้อผ้าในคอลเลคชั่นใหม่ที่สมอลรูมจะวางขาย งานนี้ เลยฮาครับ จับเอาศิลปินมาเดินแบบกันเองซ่ะเลย เป็นไง แน่นอนครับเล่นเอาเหนื่อยทั้งซ้อมมุข(เฉพาะ tattoo colour วงเดียว) ซ้อมดนตรี ซ้อมเดินแบบ ลองเสื้อผ้าที่จะใส่เดิน ซ้อมตอบคำถาม ยังกะนางงาม 55 ด้วยจุดขายของ tattoo colour คือตลก ครับ คือ มึงตลกไป ตลกให้ ตายกันไปข้าง เพราะ เรื่องหน้าตา เสียงร้อง ฝีมือดนตรี ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ทำให้เจ้าของค่ายต้องวางคอนเซป มึง คือตลก แล้วกัน เพราะไม่รู้จะเอาจุดเด่น อะไรไปขายเค้า พวกผมก็ยิ้มรับคำสั่ง เริงร่าสำราญใจงูไก่กา กันไปเพราะทั้งสี่คนนี้มันก็พอจะมีจุดนี้มากมายกันอยู่แล้วทุกคน และความเป็นเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่ มัธยมปลายยิ่งทำให้การรับส่งมุข ของพวกเค้ามีความชำนาญการ มากขึ้นเรียกได้ว่ามองตารู้ใจ คน...รู้กัน เหอะๆ เอากับเค้าสิครับเล่นมา 6-7 เวที แล้วมุขที่ปล่อยออกมามันเริ่มหมด มันเริ่มฝืด มันเริ่มซ้ำ คนดูเริ่มจับทางจนแทบจะพูดแทนได้อยู่แล้ว ชิบหายแล้วไง คอนเซปที่วางไว้ ว่ามึงคือตลก เริ่มเจือจาง ลงไปทุกที งานนี้เสือกเป็นงานใหญ่อีก สื่อมาเพียบ หน้าที่คือจะต้องประกาศกร้าวไว้ชัดเจนว่า กูคือ นักดนตรีที่สามารถเล่นตลกไปด้วยได้ เจ้าของค่ายและพี่ๆเพื่อนๆในบริษัทตั้งตารอคอย ว่ามึงจะทำยังไงต่อไปกับชีวิต แทททูยิ้มและให้คำตอบ ว่าพี่ก็รอดูสิครับ ยิ้มแล้วเดินจากไป พอลับตาคนเท่านั้นแหละมองหน้ากันเหงื่อไหลย้อย หน้าซีดเผือกแล้ว ตะโกนพร้อมกัน ไอ้ชิบหาย ซวยแล้ว เป็นไงหล่ะ ปากดี มุขหมด ซวยสิครับ หลังจากนั่งกินร้านอร่อยแน่นอน(ร้านอาหารที่ขายพวกอาหารอีสาน ขนาดอยู่ กท ยังต้องถ่อไปหากินอีกเนอะคนเรา) ก็นั่งเครียดไม่มีใครพูดกับใคร นั่ง คิดมุข เอ้าๆๆๆๆๆ ปั่นมุขๆๆๆๆๆ ซวยครับไม่ออก อ่ะอาจจะเป็นเพราะหิวร่างกายไม่มีแรง กินเสร็จปั่นต่อๆๆๆๆ ไม่ออกอีก จะเอายังไงดี มองหน้ากัน ป่ะพวกเรา ใกล้ๆร้านอาหาร ไปเว้ย พระรามเก้าคาเฟ่ ไปหาเก็บมุขตลกแถวนั้นกันเว้ย พระรามเก้าคาเฟ่ เป็นสิ่งที่พวกผมใฝ่ฝันกันมาตั้งแต่เริ่มทำงานเพลงว่า เทปออกเมื่อไหร่ มีเลี้ยงใหญ่ที่โน่นแน่นอน ก็ถามกันไปถามกันมาว่าใครจะไปมั่ง สุดท้ายไม่มีใครไป เหงื่อตกลงพื้นสปินหลังเข้าตาสิครับ ทำไงดี กลับสมอลรูม แทททู เรียกประชุมใหญ่ กันอีกครั้ง ในห้องประชุมนั่งเงียบ มี กระดาษหนึ่งแผ่นเตรียมพร้อมจดทุกเมื่อที่มุขวิ่งผ่านสมองมาทักทายกับเรา เที่ยงคืนก็แล้ว ยังไม่มา สงสัยคงจะหลงทางหรือรถแกอาจจะเสีย อ่ะๆต่อไปๆๆๆ ตีหนึ่งก็แล้ว ไม่มา เอ๊ะ ยังไง เสียงสวรรค์ ไอ้รัฐดังขึ้น อัปลักษณ์ ไง อัปลักษณ์ ทุกคนหันขวับ ไอ้ห่านี่เป็นไรมุขคิดไม่ออก แล้วมาพูดเพ้อเจ้ออีก วงเรามีอัปลักษณ์เป็นของตัวเอง ไง ว่าแล้วมันก็ตอบกลับ ด้วยความตื้นตันของเราก็รับไปซ่ะ ว่า เอกลักษณ์ วงเรามีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง หลังจากนั้น มา มุชไหลมาเป็นชุด ยิงไปทั้งหมด 5 มุขใหญ่ สามมุขย่อย เตรียมพร้อมลั่นไก ในวันถัดมา ผ่านไปแล้วสำหรับมุขที่ต้องใช้ในงาน มาถึงเสื้อผ้าที่ต้องใส่เดินในงาน โอ้วโห ลูกพี่ ได้สปนเซอร์ ARMANI EXCHANGE แพงเหี้ย หรูโหด แต่ สำคัญที่สุด ส่วนใหญ่ ไซส์ฝรั่ง ความชิบหายมาเยือนอีกรอบสิครับด้วย หุ่นของ แทททู สามคน คือ รัฐ ตง ดิม เป็นคนไทยขนานแท้ อะไรๆเล็กไปหมดยกเว้น...555  ขาสั้น ลงพุง ไหล่ใหญ่ เอาแล้วไงครับ หาเสื้อใส่ยากลำบากเหลือเกิน วงอื่นๆหล่อ ๆ เท่ ๆ สูง แป๊บเดียวเส็ด อย่าง่วาคนมันดูดีใส่อะไรก็เข้าไปหมดดดดด  ปรากฎแทททูของผม ล่อไปสาม ช.ม. รางวัลปิดท้าย ยอดเยี่ยม คุณ ตง มือกลองผม ล่อไปสาม ชม. ครึ่ง ได้กางเกงขาสามส่วนแต่ด้วยขาที่ยาวของคุณตงสามส่วน ล่อไปถึง ตาตุ่ม 555 ถึงกับพับขาขึ้นเพื่อให้เป็นสามส่วนจริงๆ คุณตงในชุดแต่งกาย เหมือนโจรสลัด ไพเรท คุณจัมพ์ในชุด พี่เรน สุดหรู หล่อ คุณรัฐ ในมาดเซอๆแต่ใส่สูท ทุกคนบูติค หล่อเหลารูกันหมด คุณ ดิมในชุด ดิมในชุด ดิมในชุด สปอร์ท ห่าเอ้ยยยยย กูอยากหล่อ กะเค้ามั้ง ให้แต่งตัวเหมือนครูพละ มีแจ็คเกตสปอร์ทตี้มากๆ ตัวนึงยังไม่พอ เคราะห์ซ้ำ ด้วยเสื้อข้างในเป็นเสื้อกล้ามรัดติ้ว เกย์จ๋าพี่มาแล้ว โอ๋ยๆๆๆ จะเป็นลม ทำไมถึงได้ชุดนี้น่ะเหรอ เพราะลองมาทั้งร้าน พีอาร์ไม่ให้ผ่านซักที คุณดิมเค้าเลยประชดหยิบชุดที่ว่านี้มาใส่ พีอาร์เหลียวหลังกลับมาเห้นอ้าปาก ตา ค้าง ชี้นิ้ว ถูกต้องน่ะครับใส่ กูนี่ ลม แทบ จับ อุตส่าจะประชด เซงไปเลย แบบ หยิบชุดที่ไม่เหมือนคนอื่น มาใส่ เพราะคนอื่น เค้าเสื้อนอกหรูหรา มีสไตล์ ดูรูปประกอบได้ครับ ถึงกับเซงกันไป ไอ้รัฐล้อใหญ่เลย ไปดู โบรคแบ็ค กันมั้ยไอ้... จบไปแล้ว สำหรับเรื่องเสื้อผ้า มาเรื่องซ้อมเดิน ลืมไป ลืมไป ลืมไป แทททูมันตลกนี่หว่า ต้องซ้อมมุขเดินแบบให้ตลก ด้วยก็กว่าจะคิดได้ ก็ก่อน เดิน 2-3 ชม เอง ก็ฮากันไปเล่น ง่ายหน่อย เพราะ มันต้องเดินเป็นคู่แล้ว ดิม เดินคู่รัฐไง  สบายๆๆๆ ไหว้ผิดทาง หัน โป๊ะ ตบหัว เข้ามือเค้าแหละครับ หัวกู ตบไปแล้ว สำหรับการซ้อมต่างๆ มาถึงวันงานจริง ก็ทุกอย่างเป็นไปตามแผนคนฮาตรึม เพลง เล่นดี คนดูเยอะ ออก สื่อเยอะ เจ้าของค่ายชม ก็ยิ้มกันแก้มปริไป บอกว่า ฟีดแบ๊คดีมาก ต่อไป คงได้ไปงานต่างๆบ่อยๆ เย้วๆๆๆ แต่ก็คงเหนื่ยมาอัพแล้วเด๋วลงรูปวันหลัง น่ะครับ ขอบคุณสำหรับเพื่อนๆ ที่ไปดู ขอบคุณสำหรับ ดอกไม้ เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม รถสิบล้อ รถสิบล้อไม่เกี่ยว 555  ดีใจที่ทำให้มันเกิดขึ้นกับทุกคนได้น่ะครับ หวังว่าคงได้พบกันในงานต่อๆไป บ้ายบายครับ    อัพรูป ตอน 4.00 am โหวว ง่วงๆๆ เพิ่งถึงบ้าน 

 

-สุดท้ายนี้ ขอบคุณ รูปสวยๆจากผึ้งน่ะ ขอบคุณที่มางาน เพิ่งอัพรูปจาก ผึ้งนี่แหละ ขอบคุนๆ ไม่มีปัญญาถ่ายเอง ครับ ก็อบเค้ามา

 

ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งคอนสิร์ตเล็กๆของผมได้ร้องแค่สี่เพลง กับสถานที่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เดินเข้าไปนึกว่าอยู่สยาม แต่จริงๆแล้ว เราอยู่ ณ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน บรรยากาศภายในงานเป็นไปอย่างคึกคัก เด็กน้อยหน้าตาสดใสดทั้งชายหยิง ไอ้เราก็คึก.....  คึกคักตามไปด้วยแหมม รร เค้าดีจริง เป็น รร ชายล้วน แต่พอวันเกิด รร ทั้งทีก็มีผู้หญิงเข้ามาได้ งี้หน่อย นักดนตรีถึงมีกำลังใจเล่น 555 ล้อเล่นหน่ะ แต่ก็มีส่วนอยู่บ้างนิดนึงน่ะ ประมาณว่างานนี้เด็กใครเด็ดก็เอามาโชว์กันใน รร ภายในงานมีเด็กเล่นดนตรีเยอะแยะฝีมือไม่ธรรมดากันทั้งนั้นมีหลายแนวตั้งแต่ แจ๊ซ ฟังค์ ป๊อบ ร๊อค เจ๋งๆทั้งนั้น เห็นเด็กรุ่นใหม่เล่นกันแบบนี้แล้วก็อิจฉา เมื่อไหร่เราจะเก่งแบบนี้มั้ง เหอะๆ ก็ขึ้นแสดงคอนเสิร์ตมีการปล่อยมุขมากมาย เพราะคอนเซปวงคือกูต้องตลก ตลกๆๆๆๆ ตลกไปไหน ตลกไปนครศรีธรรมราชรึเปล่า ? อาจเป็นได้ ซาวด์บนเวทีออกมาค่อนข้างจะงงๆ แต่ พอถาม ฟีดแบ็คคนดูก็บอกว่าดี งานนี้coverเพลงพี่ๆ พีโอพี ในผลงานที่ชื่อ แค่ได้พบเธอ (cover คือ การนำเพลงเก่ามาทำใหม่ในสไตล์ที่ต่างกันไป) และเพลงพี่นาเดีย เพลง โลกใบใหญ่ สนุกมากมายเต้นซ่ะเหงื่อไหลออกจากรูหู พอเล่นเสร็จก็เกิดปัญหาขึ้นว่า หอธรรมของ โรงเรียนนี้ เป็นที่ศักดิ์สิทธ์ และเป็นที่เคารพและต้องให้เกียรติ ห้ามนำเพลงหนักมาเล่นในหอนี้ เพราะก่อนเล่นวันนึง วง ขอนแก่น ไปเชคซาวด์ ก่อนเล่นก็โดนตัดเพลงเร็วไปตั้ง 5-6 เพลง ก็เซงตกตามกันไป แต่ตอนเชคซาวด์แทททู เล่นเนี่ยไม่รู้ กบว. จอมแบนไปเข้าห้องน้ำรึเปล่า เลยไม่ได้ดูเลยไม่ถูกแบน พอถึงวันจิงๆ แทททูเล่นแค่ได้พบเธอ ซึ่งมันไม่ใช่เพลงหนักอะไรมากมาย แตสำหรับผู้บริหารเป็นสิ่งที่รับไม่ได้อย่างยิ่ง ส่ง คอมเมนต์มาถึงผู้จัดการที่ดูแลนักดนตรีทันที ว่าเล่นลงไปได้ยังงี้ นี่มันร๊อค หนักๆ ชัดๆ ความซวยเริ่มครอบงำแล้วสิ วงต่อไปหล่ะจะทำตัวอย่างไรต่อไปกันดีเพราะแค่นี้ก็ถือเป็นเพลงหนักแล้ว ผลของความซวยก็ตกไปอยู่กับวงต่อๆไปที่ต้องลงมือตัดเพลงเร็วและหนักอย่างเร่งด่วน ขอโทษทีน่ะค้าบ วงอื่นๆ ใครจะรู้ว่ามันหนักหล่ะครับ ลงมาด้วยความสนุก พี่ฝ่ายดูแลศิลปินก็ถามว่าแกรู้มั้ยแกทำอะไรลงไป เราก็พอรู้เรื่องก็ในใจก็คิดว่าเห้อรอดไปได้เล่นแล้ว ใจนึงก็สงสารเพื่อนๆวงอื่น เหนื่อยจริงๆ แต่ก็สนุกดี คนที่ไปดูก็เอนจอยกับเรา มันคือสิ่งที่ผมฝันว่าอยากทำได้ในทุกๆคอนเสิร์ตที่ผมเล่น และเมื่อจบโชว์ได้เสียงตบมือมันเหมือนกับว่าเป็นค่ารถที่เราพาเค้าไปเที่ยวในอารมณ์เพลงนั้นๆ มันมีค่ามากจริงๆ จะเหนื่อยยังไง ก็หายครับแค่เสียงปรบมือสองสามคนก็พอแล้ว หลังจากเลิกงานขนของเก็บเสร็จแล้ว แน่นอนที่สุดวงดนตรีแนวป๊อบใสๆอย่าง tattoo colour มุ่งตรงไปหาเพื่อนซี้สุดๆคนนึงของวงทันทีที่ข้าวสารนั่นก็คือเหล้า ไปร้านประจำของเรา Brick Bar วันนี้มีแขกรับเชิญพิเศษที่ไปกับเราด้วย คือ บิว Lemon soup ไปถึง ก็สั่งเหล้า ดื่มไปเต้นไปกับสกาและเรกเก้ แบบเดิมๆทุกครั้งเวลามาที่นี้ร้านนี้ตกแต่งบรรยกาศในร้านสวยมาก ราคาก็แพงกลางๆ ไม่เท่าโซน รูท พวกนั้น วันนี้แปลกแฮะดิมชวนกลับก่อน ก่อนผับปิดซ่ะอีก กลับมาถึงพุ่งลงที่นอนกันหมดเลย ทุกคนคงเหนื่อยมากมายแต่ไม่รู้ตัวจริงๆ แต่ด้วยจิตใต้สำนึกอยากทานเหล้าของพวกเค้าเหล่านั้นทำให้เค้าทุกคนมีวันนี้ มันเกี่ยวไรกันน้อ   เด็กๆที่มาอ่านไม่ควรเอาเยี่ยงอย่างน่ะครับ แต่ถ้าจะเอาเยี่ยงอย่างก็อย่าชวนพี่ไปทานด้วยคนน่ะค้าบ 555

ผมเพิ่งไปร้อยเอ็ดกลับมา เป็นเมืองที่คนน้อยและเงียบสงบมาก ไปช่วยอาจารย์วิจัยตลาดเกี่ยวกับข้าวหอมมะลิอินทรีย์ เอ้าใครรู้บอกหน่อยว่าข้าวหอมมะลิอินทรีย์คืออะไร ? เนี่ยต้องถามคำถามนี้ทั้งวัน น่าเบื่อมากมายแต่ทำไงได้มีเบี้ยเลี้ยง ที่พัก และได้ไป ตจว ฟรี ก็ คุ้มแล้วแหละ ถือเป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ๆเกี่ยวกับสิ่งที่เราไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน ตกเย็นด้วยความรุนแรงและจุดประสงค์หลักของไอ้ดิมและไอ้ไก่ มองตากันรู้ใจ คนจัญไรรู้กัน ตกลงปลงใจตามหาที่เที่ยวกลางคืนในร้อยเอ็ด สอบถามหาข้อมูลและความเป็นไปได้ในการเดินทาง เรียบร้อยแล้วดิมและไก่จึงเดินทางไปถึงที่หมายในที่สุดด้วยตุ๊กตุ๊กคู่ใจเป็นไงผมใจรักมั้ย ? เป็นร้านสไตล์เทคกว้างขวางใหญ่โต ในเวลา 22.15 ย่างก้าวเข้าไปในร้านอย่างสะพรึงกลัว และแล้วภาพที่เห็นก็ทำให้ตกใจแทบช๊อค จากคำบอกเล่าว่าที่เที่ยวนี้ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่วัยรุ่นร้อยเอ็ด แล้วสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อดิมและไก่เดินเข้าไปเป็น โต๊ะที่สองของร้าน ทั้งร้านมีแค่โต๊ะเดียวที่มาเที่ยว จะร้างไปไหน มาผิดที่หรือไม่ เข้าพรรษาคนจังหวัดนี้งดเหล้ากันเหรอ ตอนแรกว่าจะชวนเตะฟุตบอลหรือ ตี แบด กันในร้านไปเลยอาจจะสนุกกว่ามานั่งกินแล้วมองหน้ากันสองโต๊ะ มันจะร้างไปไหน ไอ้เราก็งง เฮ้ย นี่ อุตส่าว่ามาสายแล้วน่ะ 22.15 เนี่ย เห็นดังนั้นแล้วดิมไม่รอช้าเรียกเด็กเสิร์ฟมาสัมภาษณ์ด่วน จากคำบอกกล่าวคนที่นี้เที่ยว 5 ทุ่ม ผับปิดตี 1 คนเต็มทุกวัน ไอ้เราก็โล่งใจ ว่าไม่เป็นไรเว้ยพฤติกรรมผู้บริโภคต่างกัน ก็เอ้าสั่งเครื่องดื่ม ชงเลยน้อง โครมมมมมมมมมม ฝนห่าใหญ่จากนรกมาจากไหนไม่รู้ ตกเหมือนไม่เคยตกมาก่อน ตกเหมือนกับว่า นี่เป็นไงหล่ะ กูเป็นฝนน่ะเว้ย กูจจะเอาให้แม่งเปียกจนถึงตับเลย ประมานนั้น ดิมและไก่มองหน้ากัน ทุกอย่างจบแล้วจริงๆ แข่งอะไรก็แข่งได้แข่งโชควาสนาแข่งไมได้จริงๆ เพราะว่า คนที่มาเที่ยวส่วนใหญ่เป็นคนขับมอเตอร์ไซค์ และไม่เท่าไหร่ดิมและไก่มันต้องกลับโรงแรม ตกแบบนี้ไม่เอาพายุหอบหินก้อนใหญ่ๆมาปิดประตูไม่ให้กูออกเลยหล่ะ ไม่มีใครมาเที่ยวเพิ่มกันพอดี เซงกันไป เอาว่ะ กูดูดนตรีก็ได้ เหลียวมองขึ้นไป โอ้วเยดดดดดดด นักร้องหญิงร้องเพลง รักคือ ของ กิ๊ฟ โมโนโทน ด้วยอาภรณณ์ห่มกาย มีแค่ กางเกงในตัวเดียว และยกทรงโชว์วาบหวามเหลือเกิน คิดในใจวว่าเออ แบบนี้หน่อย ค่อยคุ่มค่าเครื่องดื่ม ดูไปดูมาเพลินใจ มองไปเจอมือกีตาร์เป็นพี่รู้จักกันอีก อืมมเอาว่ะ ดีๆๆๆ พี่แกเล่นเสร็จก็ลงมาบอกว่า เด๋วร้านปิดไปกินบ้านแกกันก็เอ้า ก็คนมันใจง่าย ก็เลยเชื่อคนง่าย เค้าพาไปไหนก็ไป ก็สนุกสนานเฮฮากันไป หันไปอีกที ทุกคนมีสองหัว ทุกคนพูดช้ามาก ทุกคนพูดไม่เข้าใจ ทำไมเสียงเบสดังเหลือเกิน ทำไมเราอารมร์เศร้าอีกแล้ว ทำไมต้องคิดถึงเรื่องเก่าๆ ไอ้ชิบหายยยย  อ๋อออ นี่กูเมานี่เอง ก็เลยกลับที่พักอย่างปลอดภัยโดยมือกีตาร์ที่รู้จักไปส่งที่โรงแรม อ้วกกันไปสองสามยก ตอนตีสี่ครึ่ง และต้องตื่นตอน7.30 เพื่อทำภารกิจต่อไป แน่นอนสิครับ แฮงค์รับประทาน สมชื่อ เจ้าหนูจอมแฮงค์ เดิน เป๋ไปเป๋มา กลิ่นนี่หึ่ง กะไอ้ไก่สองคน ไม่ได้ นอนมาสองวันแล้ว ไปสอบถามชาวบ้านก็หลับบ้างตื่นบ้าง ก็บ่นโอดโอยว่าเข็ดแล้ว แบทหมดแล้ว หมดแรงหลับตลอดทางปวดหัว วิ้งๆๆๆ กลับถึงขอนแก่น ตื่นตัวอีกแล้ว คุณดิมโทรตามทุกคนบอกว่า กษัตริย์ คืนบัลลังก์แล้ว เพื่อนก็เฮฮฮฮฮ ไปกินกัน ก็ไปกัน รอบนี้มีอีแตงโม ไปด้วย เพิ่งเลิกกะ แฟนร้องไห้อยู่นั่นแหละ ยังกะเค้าจะได้ยินกะมึง เมื่อคนจะไปก็ต้องไป ถูกมั้ย จะรั้งเท่าไหร่แต่ฉันคงทำได้แค่นี้ เอ้าทุกคนร้องต่อสิ สุดท้ายก็เมาชิบหายอีกแล้ว คุณหรินทร์ คนเมาอกหักสองคนมาเมาพร้อมกัน ไปส่งแตงโมที่บ้านมันตบหน้าผมแล้วถามว่าทำไมเค้าไม่รักกู แล้วก็ตบอีกๆๆๆๆๆ ผมก็เมา เอ้าตบเลยๆๆๆ อยากระบายมากใช่มั้ย สุดท้ายกลับบ้านมาเริ่มสร่างกูทำไมให้มันตบว่ะ กูไม่ได้ทิ้งมันไปนี่หว่า ทุกอย่างเริ่มกระจ่าง ด้วยตัวของมันเองอ๋อก็กูเมานี่หว่า เจ้าหนูจอมแฮงค์เอ้ย ตื่นมาวันนี้ไม่แฮงค์น่ะค้าบ ไปเรียนหล่ะ บ้ายบาย